زبان برنامه نویسی برای نوشتن دستورالعمل های یک برنامه به کار می رود.  زبان های برنامه نویسی براساس ساختار و نحوه ی ارتباط با کاربر و ماشین به دودسته تقسیم می شوند: 
- زبان های سطح پایین: زبان هایی که به سخت افزار نزدیک ترند. مانند زبان ماشین که در آن برای نوشتن دستورات، از صفر و یک استفاده می شود.
- زبان سطح بالا: زبان هایی که به زبان انسان نزدیک ترند. مانند زبان سی شارپ، پاسکال، جاوا 
اغلب زبان های برنامه نویسی یک مترجم دارند. مترجم، نرم افزازی است که برنامه نوشته شده به زبان های برنامه نویسی را به علائم قابل فهم برای ماشین (صفر و یک) تبدیل کرذه و آن را اجرا میکند.
هنگام ترجمه یا اجرای دستورات برنامه، اشکالات آن را مشخص کرده و به برنامه نویس اعلام می کند.

رابط های زبان های برنامه نویسی
در مترجم های زبان های سطح بالا، برحسب نوع زبان برنامه نویسی، دونوع رابط متنی و گرافیکی وجود دارد:
رابط متنی: با استفاده از رابطه متنی، برنامه نوس برای ایجاد هر قسمت از برنامه باید دستورات مربوط به آن را بنویسد. زبان های برنامه نویس بیسسک، پاسکال و C رابط متنی دارند.

رابط گرافیکی: با استفاده از رابط گرافیکی، برنامه نویس می تواند از عناصر گرافیکی(دکمه، منو و ...) برای تهییه برنامه استفاده کند. با قرار دادن این عناصر گرافیکی بر روی صفحه نمایش، شیوه ی دریافت اطلاعات کاربر و نحوه ی نمایش خروجی تعیین می شود. به این ترتیب، نیاز برنامه نویس به نوشتن دستورات برنامه کاهش می یابد. زبان برنامه نویسی ویژوال بیسیک از رابط گرافیکی استفاده می کند.
 


 



 


اشتراک گذاری :